چشــــــم وا کن که لبت خوشه انگور شود

                                              هر چه ناز است به چشمان تو منظور شود

چشـــــــم وا کن که تو را سير ببينم شايد

                                             دلم آشفتــــه آن قهــــوه ای شــــور شود

آتشيــــــن شو،هوس ميــــوه نوبر کـــردم

                                            سرخ کن گونه که شرم از دهنم دور شود

سرخ نوشيدی و آب از لب من جاری شد

                                           رفت تا روی لبـــت موجی مغــــــرور شود

قسمت اين بود بخندی و به کامم بکشی

                                           تا دلت صاحـــب يک نيمــــه رنجـــور شود

من شدم رود و تو درياچه ای از نور شدی

                                           من شدم اشک که آب دهنــت شور شود